Moksoterapia to inaczej stymulacja ciepłem

Moksoterapia – stymulacja ciepłem

Nazwa moksoterapii bierze się od wykorzystywanej w jej zabiegach moksy, czyli suszonych ziół, które paląc się, służą do ogrzewania punktów akupunkturowych. Opiera się ona na stymulowaniu tych punktów na ciele człowieka. Podczas gdy w przypadku akupunktury narzędziem służącym stymulacji są igły, przy moksoterapii wykorzystuje się palące się suszone zioła.

Czym jest moksoterapia?

Moksaterapia to zabieg z rodzaju termoterapii, wywodzący się ze starożytnej Mongolii, nazywany również akupunkturą termiczną. Dowiedziono, że ciepło ma wyjątkowe, lecznicze właściwości, i wpływa ono na poprawę krążącej wokół meridianów energii oraz poprawia krążenia krwi w organizmie. Ślady początków terapii moksą sięgają czasów starożytnych- jest ona jednym z najstarszych rodzajów leczenia w medycynie chińskiej. Z początku moksaterapia funkcjonowała tylko w medycynie ludowej i służyła do profilaktyki i leczenia chorób przewlekłych. Z czasem stała się elementem medycyny orientalnej i uzupełnieniem leczenia za pomocą pomocy akupunktury. Obydwie metody wspierają się, tworząc jeden z filarów medycyny chińskiej.

Moksoterapia – skuteczne zioła

W wielu krajach Dalekiego Wschodu moksoterapia jest popularną formą leczenia. Opiera się ona na stosowaniu ciepła pochodzącego z rozpalonych ziół w obrębie punktów akupunkturowych.

Do zabiegu moksoterapii wykorzystywano dziko rosnącą roślinę zwaną chińskim piołunem – Artemisium moxae, Od III wieku n.e. do tego celu wybrane zostało zioło bylicy zwyczajnej. Tradycyjna moksa ma kształt cygara, które wypełnione jest odpowiednio przygotowanymi liśćmi pozyskanymi z tej właśnie rośliny. Dawniej moksę stosowano bezpośrednio na skórę, wywołując lekkie poparzenie, co powodowało pozostawanie na ciele blizn. Współcześnie korzysta się z innych technik. Obecnie w moksoterapii używa się cygara, pałeczki lub stożka, przygotowanych z zioła Artemisia absinthium (bylica) albo z węgla drzewnego.

Bylica jest ziołem ostrym i gorzkim, działa ogrzewająco i porusza krew i jest według medycyny chińskiej powiązana z meridianami płuc, wątroby, śledziony i nerek. Jest ona specyficznym ziołem, które przy spalaniu wytwarza ciepło, mające zdolność głębokiej penetracji do wnętrza organizmu. Moksa może być przyklejana na plastrach, na igle akupunkturowej lub umieszczana w domku, Jej stożki moksy mogą być też układane na plastrach imbiru bądź czosnku.

Przebieg terapii

Zabieg moksoterapii rozpoczyna wyznaczenie przez terapeutę punktów na ciele pacjenta, które przeważnie znajdują się na nogach i rękach. W następnej kolejności pobudza je on za pomocą ciepła, aby udrożnić kanały energetyczne. W tym celu terapeuta w odległości 2-3 mm nad skórą pacjenta wykonuje rytmiczne ruchy cygarem.

Wskazania i przeciwwskazania do moksoterapii

Leczenie za pomocą moksy zwiększa odporność organizmu, przywraca prawidłowe działanie narządów wewnętrznych, i uśmierza ból. Moksoterapia często jest zalecana w połączeniu z klasyczną akupunkturą. Jako wskazania do zabiegu moksoterapii uważa się:

  • bóle mięśni,
  • bóle kręgosłupa,
  • obniżona odporność,
  • obniżone samopoczucie,
  • zmęczenie,
  • bezsenność,
  • zmiany skórne,
  • nietrzymanie moczu.
  • niestrawności,
  • zaburzenia odżywiania,
  • bóle brzucha.

Przeciwwskazaniami do zabiegu są natomiast:

  • ciąża,
  • miesiączka,
  • nadciśnienie,
  • ostre stany zapalne skóry,
  • ostre infekcje,
  • wysoka gorączka,
  • po obfitym posiłku,
  • u małych dzieci,
  • u pacjentów zaburzeniami czucia,
  • w stanie odwodnienia,
  • okolice tętnic.

Rodzaje nagrzewania

Techniki stymulacji zależą od rodzaju problemu i stanu pacjenta. Można stosować nagrzewanie:

  • stałe, zastosować cygaro lub stożek naklejany przez specjalny ochronny przylepiec,
  • przerywane, czyli zbliżanie i oddalanie cygara moksy od skóry pacjenta,
  • głaszczące, polegające na przesuwaniu moksy wzdłuż danej okolicy ciała, meridianu albo mięśnia.
  • specjalną rolką z dziurką w środku, stosowaną do ucha,
  • poprzez stożek moksy umieszczony na kawałku folii aluminiowej na dnie toalety, przy występowaniu hemoroidów,
  • wykorzystując domek drewniany z umieszczoną wewnątrz watą – przy bólu miesiączkowym i leczeniu jelit, wątroby, dwunastnicy oraz żołądka.
Przewiń do góry